Day 10: From Samurai Streets to Playgrounds - Narai-Juku and Magone

Maandag 6 oktober 2025 

Rond 8u15 worden we wakker. We hebben allemaal niet zo goed geslapen. De jongens werden meerdere keren wakker, waardoor wij ook geen volledige nachtrust gehad hebben. We ontbijten, ruimen op, kleden ons aan en om 9u30 vertrekken we uit het appartement. Vandaag rijden we naar Narai-Juku. Het is nog een uur rijden en de jongens vallen in slaap in de auto. Aangekomen in het dorpje parkeren we op de parking, waar ook toiletten aanwezig zijn. Het is bewolkt en het begint hard te regenen. De temperatuur is ook lager dan waarmee we geconfronteerd werden sinds onze aankomst in Japan. We doen de regenjassen aan en eens het gestopt is met regenen, wandelen we eerst naar de houten Kiso brug. 

Er is hier ook een speeltuin aanwezig, maar de groendienst is momenteel het gras aan het afmaaien. Later komen we hier terug om te lunchen. Eerst verkennen we het "Dorp met Duizend Huizen". Tijdens de Edoperiode was het de landheren van de provincies verplicht om zich regelmatig te vervoegen bij de machthebbers in de hoofdstad Edo of Tokio. Hierdoor lag er door heel Japan een uitgebreid netwerk aan postwegen, met om de paar kilometer een nederzetting. Er liepen twee routes tussen Kyoto en Edo, waarvan de Nakasendo er één was. Deze route liep door de Kiso Vallei, waarvan tot op vandaag nog een aantal traditionele nederzettingen bewaard zijn gebleven. Nara-Jukai is er daar één van. Het was bovendien de rijkste en grootste nederzetting. Langs de hoofdstraat staan nog veel van de oude huizen zoals in de tijd van de Samoerai. 

Het is totaal niet druk en we wandelen rustig met de jongens in de buggy langs de oude huizen. Bij een winkeltje met lokale wijnen, sake en bieren koopt Tom een biertje en sake. Zelfs een whiskey van meer dan 30 jaar oud staat in het winkeltje. De jongens eten hun koekjes op in de buggy. 

Vervolgens wandelen we verder en gaan de jongens uit de buggy. Ze moeten wat energie kwijt. Een beetje verderop vinden we een speeltuin, waar de jongens op een hele hoge glijbaan kunnen afglijden. 

Na de speeltijd is het tijd voor een familiefoto. Dit verloopt niet al te best. Ofwel kijken de jongens niet, lopen ze half weg of zien we niet alle gezichten staan. Na de zoveelste selfie, hebben we dan toch een foto van de hoofdweg met de oude huizen kunnen vastleggen. 

Als ze maar samen op stap kunnen gaan en alles aanraken wat op hun pad ligt... Zo zijn de jongens. 

We wandelen nog tot aan de Shizume-Jinja Shrine. De jongens mogen elk een muntje in de doos gooien en aan de bel trekken.

De jongens worden te speels en zien stenen en water. Geen goeie combinatie en moeten we dus kordaat optreden. Koppigheid alom, waardoor we een zijweg nemen om tot de oude stoomlocomotief te wandelen. Deze stoomtrein werd gebouwd in 1938 en reed in de Kiso-vallei tot in 1974. 

Na een toiletpauze wandelen we terug naar de hoofdweg, waar we ons hashi of sushistokjes kopen. Een mooie en herbruikbare souvenir. Helaas heb ik er geen foto van genomen, maar er staan katjes op. Het is nog altijd niet druk, dus wandelen we rustig terug naar het parkje met speeltuin bij de parking. 

Aangekomen bij de speeltuin, is de zon terug van de partij waardoor de temperatuur terug gaan stijgen is. Na de lunch en het spelen op de weliswaar kleine speeltuin, mogen de jongens nog stenen in de rivier gooien en nemen we nog een nieuwe familiefoto bij de goed bewaarde Kiso brug. 

Inmiddels is het al 14u00 en tijd om te vertrekken. We rijden verder langs de Kiso vallei, waar de Japanse alpen steeds groener en hoger worden. 

De jongens vallen in slaap in de auto, aangezien het wederom een uurtje rijden is tot de volgende stop. Helaas zijn ze aan het werken aan de parking om de watervallen Odaki en Medaki te bezoeken. En Jasper voelt zich niet goed. Misschien wel door de vele bochten. Een eindje verderop is er wel parking, maar dan moeten we met de kindjes wandelen langs de autobaan. We slaan de watervallen dus over en stoppen bij het dorpje Magone. Je kan van bovenaf starten om naar beneden te wandelen of omgekeerd. Ik neem bovenaf een foto van het uitzicht, maar we starten beneden met de kindjes in de buggy. 

De weg naar boven is niet zo buggyvriendelijk, waardoor we soms achteruit moeten wandelen. Tot groot gelach van de jongens en veel "Kawaii" van de Japanners naar beide jongens. 

Jasper voelt zich duidelijk niet goed en hopelijk is hij ook niet ziek aan het worden. We stoppen voor een ijsje dat best wel smaakt. Hier in Japan kan je diverse soorten soft - ice eten. Het meest gebruikelijke is vanille en matcha. Hier kunnen we kiezen tussen vanille en hazelnoot. 

De jongens eten hun ijsjes niet op, waardoor Tom een grote effort dient te doen. Hierna wandelen we nog een beetje omhoog en bekijken we nog een quasi laatst geopende souvenirwinkeltje, waar een beroemde Instagram kat woont. Of is mij toch zo gezegd geweest. 

We rennen quasi naar beneden, wat weer een glimlach tovert op Jasper zijn gezicht. Maar hij voelt zich niet goed en vervolgens rijden we met enkel een tussenstop in de supermarkt (Tom gaat snel alleen inkopen doen en ziet diverse KitKat smaken), aan één stuk door naar ons appartement in Sendanbayashi. Dit appartement heeft geen traditionele bedden, maar we slapen op de grond. Voor het overige is het heel ruim en heel proper. 

We warmen een maaltijd op (soort van spaghetti) en eten dit in de keuken op. Jasper wilt niet eten en heeft koorts. We geven perdolan, zodat hij zich hopelijk snel beter voelt. We wassen de kindjes en ik was nog enkele kledingstukken, aangezien we hierna voor enkele dagen geen wasmachine gaan hebben. Daarna wassen wij ons om de beurt en wilt Jasper ook spaghetti eten. Hij blijft wel klagen van pijn en ook aan zijn buik. Aangezien hij ziekjes is, mag hij alleen tekenfilms bekijken in de slaapkamer. 

Jasper voelt niet meer warm aan en valt uiteindelijk in slaap, samen met zijn broer Jonas. Waarschijnlijk heeft Jasper nu ook een virus, zoals Jonas had in Tokio. Alleen heeft Jasper altijd direct zo hoge koorts. Gelukkig hebben we wel antibiotica mee en zullen we zien hoe het evolueert. 

Terwijl iedereen ligt te slapen, typ ik het verslag van dag 7. Zelf val ik op en af in slaap, terwijl ineens Jasper overgeeft. We hadden reeds een handdoek klaargelegd maar helaas zijn de lakens vuil. De lakens gaan in de wasmachine. Onze kleding hangt ondertussen aan de waslijn. Jasper heeft wederom koorts en we geven hem Neurofen. Hiervan valt hij meteen in slaap en ga ik in de living het verslag van dag 7 afwerken en post het online. Ik blijf nog even wakker en typ alsook het verslag van 8, zodat ik deze morgenochtend ook online kan posten. Rond 2u00 ga ik slapen en lijkt de koorts bij Jasper weer gezakt te zijn. Aangezien Jasper nu ziek is, zullen we het morgen zeer rustig moeten aanpakken. Normaal gezien bezoeken we het grootste aquarium inzake zoetwatervissen in Japan, maar we zullen dit moeten afwachten hoe ziek Jasper morgen nog is. 

Weer: 18 - 24 °C, regen en zonnig

Stappen: 8.990