Day 13: From Temple Heights to Forest Lights in Kyoto

Donderdag 9 oktober 2025

Om 7u00 gaat de wekker af en 10 minuten later staan we op. Wij kleden ons eerst aan en Tom gaat reeds onze bestelling voor het ontbijt gaan doorgeven. De jongens worden ook aangekleed en om 7u40 zitten we aan de ontbijttafel, wederom in de speelgoedkamer. Deze keer kan Jasper wel mee eten met ons. Zelf heb ik nog behoorlijke last van de spierpijn in mijn benen. Na het ontbijt en het kopen van nog een extra wafel voor Jasper, halen we onze rugzak, om vervolgens te wandelen naar de auto. Met de auto rijden we deze voormiddag naar de tempel Kiyomizu-dera. Het is één van de oudste tempels van de stad. De tempel staat voornamelijk bekend om zijn grote, houten terras waar je een uitzicht hebt over de stad van Kyoto. Sinds 1994 maakt deze tempel onderdeel uit van het Werelderfgoed Historische Monumenten van oud-Kyoto en heeft sindsdien een beschermde status. We nemen voor de zekerheid onze buggy's mee, maar er zijn heel wat trappen te beklimmen. Bovendien is het alweer een warme dag (zonnecrème is onze nieuwe beste vriend). In de auto post ik dag 11 van de blog online. 

De jongens wandelen flink mee naar boven en het domein is groot. Er is echter heel veel volk aanwezig, waardoor alles te benauwend begint aan te voelen. De jongens moeten goed bij ons blijven, want hier met de buggy rijden is meestal onmogelijk. Ze moeten dan ook goed luisteren en bij ons blijven. Als beloning mogen ze een centje gooien om vervolgens een wens te doen. 

Van hieruit stromen er steeds meer mensen naar elkaar, waardoor ik extra vraag om handjes te geven. Jonas begrijpt dit niet goed en start een tantrum op. Jonas ligt op de vloer te krijsen, terwijl veel mensen hun hoofd draaien. Zucht. Een slag op de bel vinden de jongens wel heel leuk. En de gelukswensen die buiten hangen, zijn hier ook heel leuk om te bekijken. Jasper vond de slang heel erg mooi. 

Vervolgens wandelen we naar de overkant voor die ene iconische foto met de tempel en het uitzicht over Kyoto. Met ons buggy's sukkelen we langs het wandelpad richting het uitzichtpunt. Jasper heeft ondertussen een centje gevonden en is enthousiast voor de foto. Maar net als we klaarstaan voor de foto (tussen de velen mensen), laat hij zijn gevonden centje vallen, recht naar beneden de diepte in. Drama alom en geen enthousiaste Jasper meer. Eens Tom de genomen foto bekijkt, is hij ook nog eens diep teleurgesteld dat de gevraagde persoon voor een foto, een hele slechte foto genomen had (je ziet bijna niets van de tempel met het uitzicht). 

Bovenstaande foto hoe we ons geplaatst hadden voor het drama van het centje. 

Bovenstaande foto stond de gevraagde persoon aan de verkeerde kant, waardoor het hout niet zichtbaar is. Jasper was dan aan het wenen voor zijn muntje. 

Bovenstaande foto als je niet zelf op de foto wilt, maar het is aanschuiven om hier een foto te kunnen nemen. 

Teleurgesteld wandelen we naar beneden met onze jongens, die er ook geen zin meer in hebben. We passeren nog langs een hondentempel en de Otowa waterval, waarvan je kan drinken. Je kan hier drinken van drie stromen water, die elk een andere zegen zouden geven. Ten eerste een lang leven, ten tweede een academisch succes of ten derde geluk in de liefde. Ook hier is een wachtrij aanwezig en wandelen we snel weer verder. 

We wandelen nog even terug langs de trappen naar boven voor enkele foto's van de omgeving. De rode kleur springt er mooi uit bij de blauwe hemel, maar de warmte en de blijvende spierpijn hakt er meer en meer in. Ook voel ik mij meer koortsiger worden en rusten we even uit in de schaduw. De jongens eten hun wafel en appeltjes op en we drinken water. 

Nadat de jongens gedaan hebben met eten en drinken, lukt het voor mij echt niet meer om te blijven. Ik heb een pijnstiller nodig en rust. We wandelen dus niet meer in de oude straten van Kyoto, maar wandelen meteen terug naar de parking en rijden naar het hotel. De jongens eten in het hotel nog een warme maaltijd, kijken een tekenfilm en spelen spelletjes met de papa. Ondertussen breekt de koorts nadat ik een dafalgan forte heb genomen en heb ik twee uur in bed gelegen (met een uur slaap). Koud naar warm en omgekeerd. De spierpijn en keelpijn zijn na de rust ook verdwenen. Om 15u20 komt Jonas naar mij en sta ik op om iets te eten en te drinken. Ik voel mij goed genoeg, zodat we om 16u00 met de kindjes nog naar het bamboebos van Arashiyama kunnen wandelen. We wandelen naar beneden vanuit ons appartement en de jongens gaan in de buggy's. Helaas hebben zij trouwens geen dutje gedaan, maar ze zijn deze namiddag flink geweest bij de papa. We wandelen eerst langs het Monkey Park tot aan een kleine waterval. 

De jongens kunnen hier geen steentjes in het water gooien, dus gaan ze flink terug in de buggy. We wandelen over de grote brug en gaan eerst naar het Sagano Bamboo Forest. Zijn de jongens flink, dan zoeken we daarna een plek om stenen in het water te gooien. Het bamboebos is aangelegd als een rustige natuurplek, maar tegenwoordig (sinds corona en Instagram) één van de meest bezochte plekken in de omgeving. Het bamboebos bestaat uit twee aparte bamboebossen met een lengte van ongeveer 500 meter, terwijl het bos een 140 meter breed is. 

Terwijl we het bamboebos binnentreden, zijn de jongens uiteraard in slaap gevallen. 

We wandelen dieper het bamboebos in en vragen enkele keren om van ons en zelfs met de slapende jongens een foto te nemen. Een zeer lief koppel, stelde zelf voor om de jongens ook op de foto te zetten, omdat we een gezin zijn (slapen of niet, kijken of niet). 

We genieten even van de rust en het geluid van de wind, dat doorheen het bamboebos te horen is. Het heeft wel iets mythisch. De jongens slapen nog steeds, dus wandelen we weg van de drukte in een parkje tot aan het water. Op het einde zijn er trappen, waardoor ze wakker worden. Bij het water, liggen er steentjes en kunnen we ons neerzetten om stenen in het water te gooien. Aan de kade zitten nog enkele Japanners, die het grappig vinden en misschien wel kawaii bij het horen van de lachjes van onze kinderen. Ook komen enkele Japanners zelfs meedoen met stenen in het water te gooien (geen grap). 

De zon gaat heel snel onder en dan is het tijd om de steentjes vaarwel te zeggen. Ze mogen nog even wandelen naast de buggy, maar dan is het heel erg snel, heel erg donker. Jonas gaat in de buggy, maar Jasper doet weer koppig en we verplichten hem in de buggy, omwille voor zijn eigen veiligheid. Terwijl Tom probeert in te praten bij Jasper, neem ik nog enkele sfeerfoto's van de omgeving. 

Als laatste (na het bekijken van nog een souvenirwinkeltje) wandelen we nog naar het Kimono Forest. Hier bezichtigen we een kunsttentoonstelling van 600 cylinders met een hoogte van twee meter. Elke pilaar bevat een kimonostof met een uniek design. 

Jonas beleeft hier de tijd van zijn leven en speelt met een ander kindje. Lopen tussen de pilaren en tot aan de drakenvijver. Het meisje is iets groter dan Jonas, misschien wel de leeftijd van Jasper, want luisteren doet ze totaal ook niet naar zowel de mama en de papa. Jasper is ondertussen weer goed geluimd en is onder de indruk van de mooie lichtjes en de drakenvijver. In de vijver liggen muntjes. De jongens mogen elk een muntje in de drakenvijver gooien en wij doen een wens. 

Na het lichtspektakel wandelen we terug naar ons hotel. De jongens mochten nog even vrij rondwandelen, maar eens we aan de hoofdweg wandelden, moesten ze uiteraard terug in de buggy. De jongens willen chicken nuggets, druifjes en avocado eten. Na een kort bezoekje in de winkel, arriveren we om 19u15 terug in ons hotel. De jongens eten flink en ondertussen bestellen wij eten dat op wandelafstand van ons hotel ligt. Helaas voel ik mij weer koortsig. De jongens gaan snel in bad en ik bel even met mijn schoonzus. Tom helpt nog mee om de jongens klaar te maken in hun pyjama. Ze kijken naar hun favoriete tekenfilm, zodat ik mij kan douchen en een pijnstiller kan innemen. Tom is ondertussen eten voor ons gaan ophalen. Om 20u30 kunnen wij wagyu eten. Heel lekker, maar veel kan ik niet eten (minder dan de helft). Ook mijn gekozen ijsje, deel ik met Tom. 

De jongens zijn door hun later dutje nog niet moe en kijken met Tom verder naar de tekenfilm, terwijl ik mij reeds in bed leg. Ik bel nog even met mijn mama om te horen hoe het gaat. De jongens komen één voor één naast mij in bed liggen om oma te begroeten. Het schrijven van de blog is deze avond niet mogelijk, want ik ben te ziek. Na het telefoongesprek met mijn mama, gaan we allemaal slapen. Morgen vertrekken we alweer terug in de richting van ons startpunt, maar wel met nog drie overnachtingen. Het hotel in Kyoto, kan ik ten zeerste aan iedereen hier aanraden. Tot morgen! 

Weer: 26 °C, zonnig en vochtig

Stappen: 16.900